Her şey bir kırmızı bavul ile başlamıştı.

Uzun süredir aktif olmayan gmail hesabımda Nelson’dan mesaj geldiğini duyunca bir anda suçluluk, mahçubiyet endişe gibi karışık bir ruh haline girdim. Uzun süredir Nelson’a yazmamıştım. Üstelik benim bavulumu üç yıldır koruyordu. Ne kadar geciktirsem o kadar zor olacaktı ve hemen okumaya başladım. Klasik nasıl olduğumu sorarak giriş yaptıktan sonra hayatında birisi olduğunu ve Brezilya da yerleştiklerini, Buenos Aires’deki evi boşaltacaklar’ını söylüyordu. Hep korktuğum an gelmişti bir an şoka girdiğimi düşündüm. Artık gözlerimdeki yaşlara engel olamadım. Hatırlıyorum kırmızı bavul ile 2015 Aralık ayında yola çıkışımı.. Niye bu kadar yıkıldığımı anlamaya çalışıyorum. Bavul benim evimden kalan bir aidiyat? tkrar oraya dönmek için bir umut idi. O an’daki duygularım, yaşanmışlıklardı. Nelson

Istersem on bir yere olduğu gibi bağışlayabileceklerini ekliyor. Bir çok şeyden vazgeçmişken artık ondan da vazgeçmenin zamanı geldi herhalde. Hep merak ediyordum bavul ne olacak diye.. Artık cevapları ben de biliyorum.