Her şey bir kırmızı bavul ile başlamıştı.

Uzun süredir aktif olmayan mail hesabımda Nelson’dan mesaj geldiğini duyunca bir anda suçluluk, mahcubiyet endişe gibi karışık bir ruh haline girdim. Uzun süredir Nelson’a yazmamıştım. Üstelik benim bavulumu üç yıldır koruyordu. Ne kadar geciktirsem o kadar zor olacaktı ve hemen okumaya başladım. Klasik nasıl olduğumu sorarak giriş yaptıktan sonra hayatında birisi olduğunu ve Brezilya da yerleştiklerini, Buenos Aires’teki evi boşaltacaklarını söylüyordu. Hep korktuğum an gelmişti bir an şoka girdiğimi düşündüm. Artık gözlerimdeki yaşlara engel olamadım. Hatırlıyorum kırmızı bavul ile 2015 Aralık ayında yola çıkışımı. Niye bu kadar yıkıldığımı anlamaya çalışıyorum. Bavul benim evimden kalan bir aidiyet? Tekrar oraya dönmek için bir umut idi. O andaki duygularım, yaşanmışlıklardı. Nelson istersem onu bir yere olduğu gibi bağışlayabileceklerini ekliyor. Birçok şeyden vazgeçmişken artık ondan da vazgeçmenin zamanı geldi herhalde düşündüm. Hep merak ediyordum bavul ne olacak diye. Artık cevapları Tam epostayı cevap olarak hazırladım ki gönder tuşunda durakladım. Ve yaşam tecrübem ne kadar tereddüt içindeysem o işi o kadar ertelemem gerektiğini göstermişti.

Konuyu değerlendirip çözebilmek için beni anlayabilecek bir arkadaşımı aramaya karar verdim. Hep yürekten hissettiğim Peru Calca’da yaşayan dostum Lemuran Zeeyi aradım. Kendi duygularımı tarif etmeye çalışırken Zee bana şu anda o bavuldan vazgeçmeye hazır değilsin, çünkü o bavula 4 sene önceki hayallerini koydun dedi. Benim dilime gelmeyen betimlemeyi o tek bir sözle yapmıştı. O anda hemen bavulu emanet edebileceğim orada tanıştığım arkadaşları gözden geçirmeye başladım. Aklıma ilk gelen Gabriela oldu Onunla Brezilyanın Lencois Marenheses bölgesinde tanışmıştık ve  kısa da olsa kaliteli zaman geçirmiştik. Ona gönderdiğim ilk mesajda ‘ Gabi senden bir ricada bulunabilir miyim’ sorusuna direk  yanıtı ‘por supuesto mi hermana quelquiar cosa estoy aqui (elbette her türlü konuda ben buradayım)’.  Daha sonra arkadaşım  Nelson’un iletişim bilgilerini ona gönderdim ve Nelson’a özel bir mesaj göndererek bavulu başka bir arkadaşa emanet edeceğimi belirttim. Gabi ve oğlu bana yardımcı olarak bavulumu Nelson’dan alıp kendi depolarında saklamaya başladılar. Her gecen gün ben kırmızı bavulumu düşünerek onunla ne zaman buluşacağımın hayallerini kuruyorum. Hiç bir bavula karsı suçluluk hissedilebilir mi ama ben hissediyorum.

Kim bilir ne zaman buluşacağız ve o ana kadar benim hayallerim yaşayacak