20 Şubat 2018, Singapur Jakarta

Iki hafta önce vardığım Singapur sınırlarından ayrılma zamanı. Buraya çok yakın bir arkadaşımı ziyaret etmek için geliyorum. Kapıdan girer girmez evde sevgi ile kucaklaşmanın sarhoşluğunu yaşıyorum. Zaman su gibi akıyor ve dün artık ayrılma zamanı geldi diyip Jakarta’ya uçak biletimi aldım. Metro hattı MRT 3 numaralı hat ile rahatlıkla havaalanına vardım. Lion Air’den aldığım bilet ile Terminal 3’de check in yaptıktan sonra pasapor kontrolüne girdim. Singapur’da bildiğimiz pasaport kontrolü yok, ülkeye girişte parmak izi alíndığı için çıkarken, otomotik giriş kontrolünde önce pasaport sonra parmak izi kontrolü yapıldıktan sonra çıkış hakkı elde ediyorsun.

Uçağın arkalarında olan yerime geldiğimde koridor koltuğunda bir kadın oturuyordu. Izin isteyerek yerime geçtim. Bir anda yapılacak bir şey olmayan bir an. Bir anda aylardır unuttuğum blogumu yazayım dedim ve bir kaç cumleyle paragrafa başladım. Bir an durunca daha önce telefonuyla meşgül olan hanım konuşmaya başladı. Konu konuyu açarak sohbet sürüklemeye başladı. Iş konularından konuşunca üç yıl önce yeni bir iş kurduğunu, çoğunluklara çanta üzerine recycling kumaşlarla tasarım textil işi yaptığını açıkladı. Fotoğrafları da görünce oldukça ilgimi çekti , öğretip öğretmediğini sordum. Benim için workshop yapabileerğini söyledi. Oradan buradan sohbete devam ettik. Daha sonra eşinin onu karşılayacağını beni hostele bırakabileceklerini söyleyince dünya benim oldu. Çıkışta bagaj alımında buluştuk ve dışarı çıktığımızda eşinin onu beklediği gördük. Oldukça sempatik ve kibar bir çift, şöförleri hemen bagajı yerleştirdi ve benim için de bir su aldılar ve arabaya bindik. Çin yılbaşından kalan mandalina da ikram edilince bir anda yediğim mandalinanın altın olduğunu düşündüm.

Rezervasyon yaptığım hostele yakın bir yerde indim ve Teduh Hostel Kota Tua’yı buldum. Hostelin bulunduğu sokak iş yerlerinin bulunduğu bir yerdi. Kapıyı açıp içeri girdiğimde bir kişinin yemek yediğini diğerinin tv izlediğini, bir diğerinin notebook başında olduğunu gördüm. Tam kayıt olurken başka bir hostele geçmeye karar berdim. Maps.me haritadan bakınca 400 mt uzaklıkta Wonderloft hostelinin olduğunu gösteriyordu. Booking.com da daha oahalı olunca uxuz olanı seçmiştim. Hostele vardığımda fiyatın oradan ucuz olduğunu öğrendim. Ayrıca kredi kartıyla ödeyip komisyon da ödemedim. Hostelin oldukça sıcak bir ortamı vardı, hemen herkes konuşmaya başladı. Çay, kahve ve su tüm gün ücretsiz olunca birisi kahve yapmaya başladı. Bir anda farklı br ülkede olup, huzurlu olmanın hissi oluştu. Başlangıç çok güzel gidiyordu. Akşam dışarı çıkıp bankamatikden para çekmeye çalıştım. Kartım bloke olunca dönmek zorunda kaldım. Yurt dışından para çekimi oldığu için bloke olmuş. Birinci katta yer alan minderlere oturup orada oturan malezyalı kızlarla sohbet ettim.

21.02.2018 Jakarta

Sabah kahvaltıda uyanmaya çalışırken orta boylu sakallı biri gülümseyerek günaydın deyince uykudan uyandım. Filipinli ve onbeş yıl çalıştıktan sonra işinden ayrılmış ve seyahat etmeye başlamış. Konuşmaya bsşlayınca aynı frekansda veya yakın olduğumuzu hissettik. Bir süre sonra beraber çevteyi gezmeye karar verdik. National müzeyd girsek de hep sohbet etmeye devam edince en iyisi yemrk yiyip bir yerde kahve içip sohbet edelim dedik. Akşam couchsurfing den bulduğum evsahibine gidecektim. Meydanda konuşmaya devam ederken en iyisi couchsurfing programını iptal edip, onunla birlikte Yogakarta’ya gideyim diye aniden karar verdim. Benim programım 2 gece daha kalıp, bir gün ü workshop için ayırıp, cuma günü Yogakarta’ya geçmekti. Aynı frekansta birisiyle karşılaşmanın mutluluğu ile daha çok zamanı konuşarak geçirmek istemiştim. Tekrar hostele dönüp checkin yaptıktan sonra tren biletimi internetten resepsiyon görevlisinin yardımıyla alıp, daha sonra parayı ödemek için IndoMart markete gittik. Tren bileti için ödeme belgesini aldım ama bilete çevirmeyi tren istasyonunda yapmak gerekliydi. Akşam 1.katta kalacağımız hostelin rezervasyonunu yaptıktan sonra yeni bir seyahate hazırlanmanın mutluluğu içindeydim. Çok fazla mutluluk yaşarken merkezde kalmayı da ihmal etmemek gerekli.

22 Şubat 2018,

Sabah oldukça erken uyandım ve tren saati 13:20 olduğu için oldukça rahattım. İçim içime sığmaz ruh hali, sanki her şey akıyormuş gibi, ne engel olabilirdi ki. Saat 11:00 de yola çıkmaya karar verdik, istasyona gitmek için 2 tane lokal tren değiştirmemiz gerekiyordu. Makinadan biniş kartımı aldım. Lokal trene bindik. Tren kalkış için saatini bekledi ve ağır ağır hareket ettik. Oldukça yavaş ilerliyordu ve sohbet ile anlamıyorduk. Diğer trene bineceğimiz için istasyona geldiğimizde saat 12:30 olmuştı. Bogor treni istasyondan geçiyormuş. Tren geldi. Bindik. Ve beklemeye başladık. Meğer kalkış saati 13:00 imiş. O anda trenden inip taksiye binmeye karar vermemiz gerekti ama kadere razı olduk. Tren 10 dakikada 4 istasyonu kat etti ama istasyona binmek için kalabalığı kat etmek gerekliydi. Trenden çıkışta tekrar bileti okutmam gerekliydi vr tren kartını çantamda bulamıyordum. Diğer tren hattından çıkışta okutmuştum ama daha sonra nereye koyduğumu hatırlamıyordum. Arkadaşım geçmişti ve ben bir illizyon içinde kalmiştim. Onun trene yetişmek için uzaklaştığïnı goremedim bile. Bir anda her şey şaka gibi geldi. Guvenlik görevlileri bir türlü yardım etmiyordu.