22 Şubat, Jakarta

Tren Istasyonu turnikelerini geçememek benim için kabus gibi oldu. Onlara boşuna bir şeyler anlatmaua çalışmışım. Zannediyorum ki yardımcı olmaya çalışıyorlar, dertleri para almakmış. Parayı çıkartıp 50.000 INR uzattım ama hrt şey çok yavaş gelişti adam beni getitip bileti değiştirme kuyruğuna getirdi. Daha sonra kuyruğun da yanlış olduğunu anlayınca müşteri ilişkileri masasına gittim. Tren çoktan uzaklaşmıştı. Benim içimde anlayamadığım bir burukluk. Beni üzen yardım efilmeyişi mi yoksa, bir turnikeyi zihnimdekabus olarsk görüp, o anı kafamdan çjkaramam. Görevli kadın biletimle uğraşırken, içşnde yaşadığım travmadan uzaklaşmaya çalıştım. Kafamda çözmeye çalışıyordum. Nerede hata yaptım? Niye yolumu değiştirdiğimi ve bir çok şeyi sorguladím. Hoşlandıģim bir süreç bdnim olsun istemiştim. Zaten ben yoluma devam etsem de karșïma çıkacaktı. Yaşadığím bir illizyon yollarïmın ayrılmasına neden olmuştu. Kaybetmenin acısı mı ?

Tren maalesef sadece gece vardı ve beklemekten başka seçeneğim yoktu. Görevli uzun süre uğraştiktan sonra bileti değiştirme işlemlerini başlatti. Kabul etmekten başka seçeneğim yoktu, daha tren istayonunda konuşurken 7.erdemin kabul etmek olduğunu “acceptance” olduğunu söylüyorduk. Bir anda önüme böyle bir sınav çıktı. Hiçbir geçiş kolay olmuyor,